Después de haber completado pruebas como Ultraman, doble Ironman, Raids de varios dias Nonstop, etc… Tener a 6 meses algo tan grande como EPIC5, no te puedes permitir el lujo de pasarlo mal en un IRONMAN, ayer la mitica distancia me puso los pies en el suelo, recordandome que estoy muy muy lejos de perderle el respeto a algo así…
La preparación ha sido perfecta, los dias previos con buenisimas sensaciones asi lo confirmaban, nadando poca mejora, en bici fuerte como nunca y corriendo con muy buenas sensaciones con un 6º puesto en SHORT UTBCN unos dias antes, todo debia salir bien, pero no siempre todo sale como esperas. Valorando la prueba a posteriori, veo con claridad que el objetivo de 9:30h con un dia como el que hizo es imposible, tan solo 5 personas consiguieron bajar esa marca, los 30º desde las 9h de la mañana y corriendo el Maraton a 36º nos mataron a todos.
No consigo dormir nada la noche antes, quizas como mucho 40´en total, los problemas estomacales empiezan la cena antes, no tengo diarrea, lo que me hace anirmarme, solo es ganas de vomitar, pinchazos, el no estar bien y comer mucho en la previa hacen el resto.
Aun asi me siento activado, con ganas, recuerdo los raids en donde no dormiamos y aun asi el cuerpo funcionaba.
Todo a punto, neoprenos enfundados, nos deseamos suerte con Robert, Ferran y Toni.
Natación rápida para mi, intentando salir en menos de 1h10´, no me siento mal, ya que nadando las pulsaciones suben poco y no fuerzas, solo muscularmente, acabo este sector en 1h10´justos con 3867m en el Polar, otro claro aviso de que no voy lo suficientemente recto y hago metros de mas. Rapìda transicion en menos de 2´en los que me doy cuenta de que las cosas no van bien, me dan arcadas al correr con la bici al lado antes de salir de box, solo tomo un gel y empiezo a beber sales. Intento calmar mi agitada respiración y cojer un buen ritmo en bici, tengo a Robert a 15´a Ferran a 7´y a Toni a 1´, mi objetivo no es ganarles a ellos pero que esten delante es un plus para que intente cojerlos. No me encuentro bien, arcadas continuas al iir acoplado en bici, llevo el ritmo que tenia previsto a 36km de media, en menos de 10´alcanzo a Toni le saludo y me voy, todo sigue igual, en el km 50 intento comer, más de 2h a un ritmo alto, hay que empezar a recuperar, muerdo un trozo de Endurance Bar, una de las mejores barritats de Victory, pero no me entra, me fuerzo pero nada, si sigo asi tarde o temprano seré cadaver, voy tirando de geles, aunque las sesanciones de vacio aumentan, cerca de los 100km y con Ferran a la vistan paro, sino lo hago vomitare encima de la bici, se que todo se acaba, mantenia el ritmo previsto hasta el momento pero se que poco a poco me voy a ir apagando…
Toni me recorta por detras mientras que Ferran se aleja y Robert sigue volando en bici, ya ni me acoplo, si lo hago las ganas de vomitar aumentan, el viento crece y los tramos en contra son un suplicio, las fuerzas se van, veo como poco a poco todos los triatletas que han nadado mejor que yo y a los que he pasado velozmente en bici vuelven a cojerme uno a uno.
Cojo un platano de un avituallamiento, lo vomito ahora si, encima de la bici… Llego totalmente mareado al km 150 al paso por el Hotel, alli estan Buxi y Miriam, les digo que abandono, no puedo mas, voy dando tumbos y tirare alguien en bici, Buxi no me deja, me estiro en el suelo me pone las piernas en alto, estamos unos 20´hablando y decidimos ir a la ambulancia de meta, me toman la tensión, me ponen una via (primperan y suero con sales) 1h de terrible espera con el gota a gota, no dejo de mirar la puta botella y no se vacia, la carrera continua y hay que volver, la doctora me ha dejado muy claro que no continue, me pongo en su lugar y yo haria lo mismo, aunque ella no conoce lo que he llegado a soportar, el mareo desaparece, las ganas de abandonar tambien, me quedan 30km de bici y un Maratón, pienso en mi amigo Juan Craveri, otro EPIC5 y una leyenda de la ultradistancia ”Las carreras se terminan cueste lo que cueste y se tarde lo que se tarde, detoné pero no exploté”.
Hago la ultima vuelta en bici mas rapida que todas las anteriores, he resucitado, 30km en 48´, completo los 180km en bici y tengo unas ganas enormes de correr la Maratón, el termometro marca 36º, es una locura, ya veo gente andando y acaban de empezar, no hago mas que consumir sales y geles para reponer energia, corro muy bien el primer medio maraton en 1h 45´, me voy cruzando con los compis, alguno de ellos va realmente jodido, hablamos un poco, Toni es el que va mejor, no dejo de pensar en Lanzarote, lo estamos hablando con Robert, da igual 11h que 12h, pero hay que llegar recuperados al siguiente, andamos, corremos y sumamos otro Ironman más, todos coincidimos en que nunca habiamos sufrido tanto, ha sido un infierno, probablemente yo en mi caso más cerca del limite que nunca, pero tampoco lo hemos encontrado esta vez.

Nos vemos el sabado que viene en la isla bonita, en el IRONMAN oficial más duro del mundo, hay una espinita que sacarnos y es un precioso sitio para hacerlo.
Agradecer a todos vuestro apoyo, soys el motivo de dar lo que no se tiene pero ayer muy especialmente a Buxi y Miriam, sin vosotros ayer esto no hubiera sido lo mismo y a mis compañeros Robert, Ferran y Toni, soys enormes!!
Yo no estaba en condiciones de foto pero aqui teneis al resto del TEAM en el podium, 3eros de Cataluña por equipos, bravisimos!!
Con muchisimas dudas sobre el estado de mi pie, me presenté ayer sabado en la pequeña de las 3 distancias de www.utbcn.com , 23kms con 950m+, no corria desde los 30kms del lunes, lo que creia una metatarstalgia ha resultado ser una berruga plantar interior, mi gran podologa Mª Dolors Puigsech de www.elcentrepodologic.com, ha dado con el problema y ha estado tratandomelo, finalmente ayer, aunque algo dolorido, pude correr y lo mejor es que hoy no ha empeorado.
Estoy de turno de noches en el trabajo, por lo que pensando en el reto de 1000km NONSTOP, me propongo completar 48h sin dormir, el 1º de los ciclos de sueño que quiero hacer para preparar bien el coco para el “paseillo” en bici.
Salgo a las 6am direccion Sitges, llamada a mi amigo David Teixido, cerebro y creador de UTBCN, ire a echarles una mano antes de empezar a las 10h, Llego justo para ver salir a varios de los valientes de la mediana y larga (73 y 110km), yo esta vez con la pequeña me sobra, a 14 dias de IM y con dudas de si podre correr bien, 23km son suficientes.
Acabamos de montarlo todo, café bien cargado con Chretien de www.naturalshine.eu y esperando que llegue mi amigo y compi de TEAM Robert Mayoral, en nada son las 10h y se respira el ambientazo.

Salimos neutralizados pero ya en un grupo cabezero, ahi nos quedaremos hasta meta…
Buen desnivel de entrada, el pulso se dispara al correr con mucho desnivel, corremos con Robert en el top 10 pero Agusti Roc (ex campeon del mundo de skyrunning) se lleva a 3 o 4 con el, estabilizo el pulso en 165ppm y poco a poco empiezo a ir mas comodo, Robert se queda un poco pero anda cerca, decido hacer mi carrera y probarme un poco. Muy cauto bajando me cuesta seguir a los que me acompañan, no dejo de pensar en los 3 IM que tengo en unos dias, imprescindible no hacerme daño y acabar sin problemas, hoy no es importante, aprieto subiendo y en terreno facil y sin riesgo.
Pasan los kms, ecuador de carrera, oigo un grito enorme de mi amigo Silver, esguince grave de tobillo, paro con el, no puede casi ni apoyar el pie, una lastima que haya tenido que abandonar, estaba corriendo muy bien.
Recorrido realmente precioso y tecnico, disfruto muchisimo, aun no haber tocado nada de montaña en todo el año, tomo el 3er gel energy up de www.victoryendurance.com y me planto en el km 20 mas o menos, ya vemos la cala de donde hemos salido, solo queda bajar 3km tecnicos y faciles por pueblo y meta, bajada facil hablando con algun corredor, comentandoles que no entreba en clasificacion y que no se preocuparan por el 5º puesto,jeje. Estaba inscrito en la de 70km pero a ultima hora cambie de idea, por lo que corri sin chip y fuera de carrera, aunque esto es lo de menos…
Entrada en meta en 2h05 a unos 12´del campeon Agustí Roc.
Buenas sensaciones en un medio que no entreno y con el añadido del cansancio de no dormir.
Ayer se celebró la 3ª prueba de la 226 TT “League”, organizada por mi amigo Angel Salgado, fueron 100km contra el crono, sin drafting y con una oportunidad inmejorable de poner a prueba mi BLUE TRIAD SL.
La verdad es que no me enteré de la misma hasta el dia antes, muy castigado de una durisima semana de entrenos dudé si ir o no, pero pensé que era muy parecido al entreno que tocaba ese dia…
Aunque no es una competición oficial, ayer asisiteron atletas de nivel internacional como Albert Moreno, Hector Colom o Roger Roca, Campeón del mundo de duatlón. Angel me avisa del fuerte viento que azotó las anteriores cronos y me advierte del perfil de ruedas que monte, también hay dos puertos no muy duros, pero si para subirlos con cabra, aún así voy con las ZIPP 808, arriesgando…
Me levanto muy perezoso, cansado de estos dias, yendo hacia Igualada llamó a Angel para avisarle que llego muy justo y que me ponga el ultimo, salimos cada 2´creo… Llego cuando ya estan saliendo, acabo de prepararme y ya han salido todos, no tengo ninguna referencia y para más inri no conozco el recorrido… Tenemos un rutometro con el recorrido con puntos de paso, la mayoria de participantes son de la zona y lo conocen.
Arranco! Malas sensaciones, subida, viento brutal en contra, dolor de piernas terrible, mucho frio, a los 7km ya dudo sobre que cruce cojer, tengo que parar un momento a preguntar y sigo… Llevo 45´de carrrera y todavia no he cojido a nadie, aunque presiento que estan cerca, justo a pocos kms de coronar la Panadella veo los ultimos, és justo en ese momento en el que empiezo a animarme, los veo de lejos pero veo que me aproximo muy rapido, las sensaciones eran malas, lo siguen siendo, pero no hay duda que voy muy rapido, no te das cuenta hasta que no adelantas a alguien al que casi no puedes ni saludar y al que solo ves como se retuerce luchando contra el viento.
Casi 1h y por fin ya me veo en totalmente en carrera, adelantando a los que iban por delante en el orden de salida, las piernas han calentado, duelen menos, la BLUE empieza a volar en llano sumamente facil a 40km/h, justo en Cervera y en un bucle en el que tenemos que dar una vuelta, veo a Roger Roca y a Hector Colom, algo me dice que voy algo más rapido que ellos, bajo piñon, postura aero a tope y ahora si, me lanzo a por ellos!!
Km 60, volvemos a subir la Panadella, los he cojido a todos menos a los dos favoritos, aunque tambien se que han salido 10 minutos antes, solo que estoy seguro que ahora me llevan menos… En estos momentos todo vuelve a doler, casi 2h al limite, se que el podium ya es mio, pero tambien se que si sigo atacando y no me rindo, puedo ganar… Una vez más empieza el trabajo mental, siempre te da dos opciones, conformarte en pensar que ya lo estas haciendo bien y que te preguntes ¿por que sufrir más? o tambíen puedes dar lo que no tienes, pensar que por muy jodido que estés, seguro que ellos van peor…
Todo acaba de nuevo en Igualada tras 100kms a tope, a 35´6km/h de media y 2h48´, he ganado a 2 grandes!
Quizás mis piernas no estaban todo lo mal que yo creia y mi BLUE ya no es un Ferrari, ahora es un caza de combate.
Muchisimas gracias a Angel Salgado por invitarme, en 2 0 3 semanas volveremos a por la grande, 226km contra el crono, el año pasado 2º, este solo vale ganar.
Suplementación de http://www.victoryendurance.com/ utilizada en carrera:
3 geles energy up, 1 gel energy Boost, una barrita Nature´s y dos bidones de Iso Energy.
Media horas 2 capsulas de Race Start y justo al acabar Total Recovery.
http://crileague.blogspot.com.es/2012/04/3a-jornada-cricre-100kms.html
Nos reunimos unos 20 compañeros de equipo, me hacian falta unas buenas fotos donde poder mostrar mi nueva maquina, mi bala azul como yo lo llamo, aprovechando un articulo que me publicaran en breve en una de las revista deportivas más importantes del sector, la entrada al circuito fué una hora más tarde de lo previsto (18:30h), según Jose Mercado, la falta de luz, privó que las fotos todavia fueran más espectaculares, aún así el resultado ha sido brutal.
Que manera de trabajar, como lo vive, un verdadero placer conocerlo, definitivamente el mundo necesita gente que ame lo que hace, el és uno de ellos, agradecer enormemente a sus dos ayudantes, Dani y Ramón, otros super cracks.Esa misma noche compartimos un largo café, hablando de un proyecto que tenemos entre manos que os va a dejar alucinados, estoy impaciente por empezarlo.
‘Les proves més dures les acabes més per força mental que no pas física’

Ara he arribat a la meca del triatló però tot va començar amb la BTT fent pedalades de pocs quilòmetres i amb el temps et vas plantejant fer reptes més llargs. Fa uns deu anys que estic entrenant seriosament, però abans sempre havia fet alguna activitat esportiva: futbol i básquet de petit, coses de motor, enduro, cros… Sempre he estat bastant competitiu.
Comences a córrer, a nedar, que m’agradava molt, i descobreixes el triatló. I també els esports d’aventura, ja que vaig estar uns anys en un equip fent raids d’aventura a nivell nacional i internacional. Al final vaig anar a parar al famós Ironman, un triatló que consisteix en 3,8 quilòmetres nedant, 180 en bici i 42 corrent. A partir d’aquí en vas fent algun i l’any passat també vaig fer l’Ultraman al Regne Unit, una prova molt exclusiva on només hi anaven 30 participants i l’organització et tria a partir del currículum. No va per marques sinó que has tenir un nombre de curses finalitzades i una regularitat que et permeti acabar la prova. A totes aquestes proves et conviden però després t’has d’espavilar per anar-hi i mirar de trobar finançament amb els teus sponsors.
Sí, el fet d’anar a aquest Ultraman que et deia és potser el que m’ha donat més facilitat per anar a l’Epic 5, on només hi van cinc persones de tot el món. I les trien no pel nivell sinó pel seu currículum. Haver fet esports d’aventura i proves molt exigents de triatló és una barreja bona que m’ha permès accedir a aquesta prova tant exclusiva.

L’Epic 5 es fa a Hawaï, que és on es va inventar l’Ironman. L’Epic 5 es fa a les cinc illes més importants de Hawaï i consisteix en fer un Ironman diari a cadascuna d’aquestes illes. Cada dia acabes l’Ironman, et traslladen a la següent illa, dorms el que pots i l’endemà a tornar-hi. El gran problema d’aquesta prova és que un Ironman pots trigar de 10 a 15 hores a fer-lo i no hi ha temps material per poder menjar bé a la nit o sobretot descansar bé. Aquest any el problema és el mateix tot i que han agilitzat una mica més el tema del transport i disposen d’un avió propi.
Bé, es tracta d’una prova molt bèstia i ja no es tracta de l’esforç físic, sinó de no lesionar-te. Per exemple, nedar i anar amb bici no castiga tant però córrer una marató diària que et destrossa i et pots trobar que un dia no puguis córrer sinó caminar i la cosa s’endarrereixi. La idea és arribar fresc, amb ganes de competir i de patir i intentar-ho fer el millor possible.
Cada Ironman serà diferent dependent de l’altimetria de l’illa, del desnivell, del clima que ens trobem, de com estigui el mar…per exemple, l’any passat un tram es va haver de fer en una piscina per la presència de taurons al mar. Però tot plegat no se sabrà fins que hi arribis. A més quan marxi d’aquí ja farà fresca i allà farà molta calor, hi hauré d’anar 4 o 5 dies abans per aclimatar-me bé, poder entrenar una mica…
L’objectiu és acabar, serem cinc persones i com a mal pitjor seré cinquè. A més jo corro per un equip, ‘Where is the limit?’, i el cap d’aquest equip, Josef Ajram, és qui va guanyar la primera edició, fent 58 hores. Jo crec que tinc opcions de fer-ho bé, però és clar no sé el nivell de l’altra gent. No sé ni qui són ni quin nivell tenen, no sé el que em trobaré.
L’estic preparant com si preparés un Ironman, ja que qualsevol entrenador que consultis et dirà que això està fora dels límits que poden preparar fent un entrenament de 20 a 30 hores setmanals, 3 o 4 hores diàries. Però fer cinc Ironmans consecutius, això s’escapa del normal ja que en teoria una prova d’aquestes et deixa destrossat per 15 dies. És una lluita mental que no es prepara. Per exemple hi haurà parts de l’entrenament que seran simulacres de cinc dies d’entrenament dur sense poder recuperar per preparar-me a nivell mental. El component psicològic és un 70% en aquest tipus de proves, ja que cada dia que em llevi estaré físicament destrossat…Però ja m’he trobat altres vegades que estàs fatal físicament però escalfes, comences i el cos acaba responent i ho fas…
Faré una mitjana de 20-30 hores setmanals entrenant però abans d’aquest repte tinc set curses més, concretament tres Ironmans espaiats en dos mesos i una prova molt dura que es farà a Mallorca al setembre que es diu Supersonic Man. En tres dies haurem de córrer 100 quilòmetres, uns 300 en bici i nedar-ne uns 25. Això serà 45 dies abans de l’Epic 5, serà l’última prova de preparació. A més, també faré una prova d’ultrafons en ciclisme al circuit de Calafat, 24 hores seguides sense parar i també faré dues Ultra Trails que són curses de muntanya d’uns 100 quilòmetres…tot destinat a arribar amb la màxima forma possible i molt fresc a Hawai.
La pròxima prova important és el 12 de maig, un Ironman a Amposta on m’he proposat fer marca personal. Però s’ha d’anar fent tot pas a pas. Amb el meu entrenador, en Jordi Checa, no començarem a preparar l’Epic 5 fins al juliol, perquè sinó mentalment t’acabaries esgotant. Ell fa dos anys que em porta tota la planificació i sabem que proves d’aquestes s’acaben completant més per força mental que no pas física.
Sí, la gent es motiva molt. En proves obertes on hi pot anar tothom, abans potser hi anaven 200 persones i ara hi ha 2.000 sol·licituds i has d’entrar en un sorteig per tenir plaça per una cursa que la inscripció val 500 euros, que no saps si l’acabaràs i que des de l’organització et poden dir que no per què tenen milers de persones més que estan esperant per anar-hi. És al·lucinant. Per exemple a l’Ultratrail del Montblanc, la gent ara es baralla per ser-hi quan fa quatre anys hi anava molt poca gent.
Hi ha un creixement molt important de l’afició per la ultradistància, a la gent li agrada superar-se, els motiva molt…està molt de moda. Ara fa nou anys, quan vaig fer el primer Ironman, aquí a la comarca erem quatre gats i ara a cada poble hi ha expedicions per participar en una prova d’aquestes. També és un negoci molt gran, són proves cares de participar-hi…
Sí, sempre hi ha coses, moltes proves diferents i que potser no són conegudes però les descobreixes i tens ganes de fer-les. Jo ja he fet Ironmans i un Ultraman i ara gràcies a l’equip que tinc, m’ha sorgit la possibilitat de fer aquesta prova tan exclusiva i s’ha d’aprofitar. Potser no és del tot saludable a nivell físic, perquè una prova així passa factura i potser després estaré 20 o 30 dies malament però vaja, ho faré segur. Si no arribo lesionat o hi ha algun impediment gran la faré, fins ara tot el que m’he proposat ho he acabat fent.
La veritat és que molta gent no entén el que faig. Principalment ho faig perquè m’agrada l’esport i sempre m’ha agradat superar-me a mi mateix. Vaig començar fent pedalades de 30 quilòmetres i penses: perquè no puc fer aquella travessa tant dura de 100 quilòmetres? Després comences amb duatlons, triatlons, arribes a fer un Ironman però sempre penses el mateix: perquè no puc fer més? La qüestió és anar marcant nous reptes. A vegades és casual, estàs navegant per internet, veus una prova i penses: això és una bestiesa, no es pot fer… Però t’ho proposes, ho prepares bé i ho acabes fent…
Hoy dia especial, no por la competición en si, sino por que ha sido mi primer dorsal como TEAMRIDER WHEREISTHELIMIT.
No he debutado en las pruebas donde acostumbro a estar, pero lo hemos pasado genial en este duatlón por equipos, aprovechando que era Campeonato de Cataluña…
Han sido 5kms corriendo, seguidos de 20km en bici y por ultimo 2km más corriendo. Nada que ver con lo que estoy acostumbrado, pero realmente divertido. Teniamos la opción de tener 6 corredores por equipos, podrian descolgarse, si no aguantaban el ritmo o tenian un problema, hasta 2 corredores. Mientras el equipo B contaba con 5, nosotros en el A hemos competido con el minimo de 4 obligatorio.
A priori eramos el favorito de los 2 y aunque hemos fundido al B,jejeje. Hemos cometido un error montando los equipos, no me refiero a si alguno estabamos peor o mejor, sino a que solo 3 de los 4 nos conociamos y sabiamos nuestro nivel, estos duatlones son muy explosivos y tacticos y hay que conocerse bien…
Despues de un buen calentamiento, arrancamos! Los primeros 5km han sido rapidos, a ritmo de 3´40″, guardando para darlo todo en bici que hay esta nuestro maximo potencial, primer sector genial con los compis y buenisimas sensaciones por mi parte, sorprendido por poder correr relativamente comodo a ritmos a los que nunca entreno.
En la bici todo se ha torcido desde el primer km, hemos perdido a un compañero al que le era imposible seguir el ritmo, aunque le he empujado por detras todo lo que he podido, el ritmo que imponia Thomas era demasiado fuerte, por lo tanto hemos visto que ahi se nos iba la carrera, ultimos 2 km corriendo a un ritmo muy fuerte para finalizar una increible mañana entre amigos.
Todavia no hay resultados, tampoco me preocupa, fantasticos compañeros, amigos y otro dia más de pura vida!!
A partir de mañana, coco puesto en IM!!
Salud y kms!!
Aquí os dejo unas preguntas para un audiovisual que vamos a rodar sobre mi proxima temporada 2012 y como no, lo que será mi mayor objetivo hasta el momento EPIC5.
*Qué piensas momentos antes de empezar una prueba?
Pienso que és un regalo, que el camino ha sido durisimo y que ahora toca disfrutar de ello, le tengo mucho respeto, quizás no estes “super” ese dia y tengas que sufrir más de la cuenta, pero también se que estoy preparado, he entrenado a fondo mi mente y mi cuerpo le seguirá.
*Qué es la superación para ti?
Superarme a mi mismo lo és todo, la inyección de motivación que te produce lograr algo que parecia imposible, no tiene precio.
Marcarte un obejtivo, disfrutar el camino, trabajar duro, competir contra ti mismo… GANARTE!!!
*Lo más duro? (Tanto de la competición como de tu vida)
Compitiendo siempre digo que se disfruta muchisimo más de lo que se sufre, por muy duro e imposible que parezca el reto, trabajo duro para vencerlo, aunque nunca pueda evitar sufrir, generalmente me marco objetivos para los que cualquier preparación se queda corta. Ahi entra en juego la mente, tu cuerpo se acaba, aunque és una maquina perfecta a la que podrás exprimir tanto como tu mente te permita.
Mi vida? No es dura,es un placer vivirla y espero seguir haciendolo muchos más años.
*Te has encontrado sin fuerzas en alguna competición? Si es q si. Cómo lo gestionas?
Muchas veces me he encontrado fatal, apajarado, en una prueba de ultradistancia, los pensamientos negativos aparecen siempre, tienes que disfrazarlos con “se que en un rato los platanos haran efecto y resucitaré”. Con esto quiero decir, que si has entrenado y ese dia todo está OK, los bajones aparecen por mala gestión de la comida o bebida, pero acabas reponiendote.
*Como tiene que ser un Ironman?
Me gustaria romper el mito de esta prueba, aseguro que cualquiera puede serlo, solo hace falta querer serlo.
Tiene que ser flipado, apasionado, soñador, que disfrute de lo que hace, el arco de “finisher” llegará seguro!
Otras pruebas como un DOBLE IM NON STOP , ULTRAMAN o cualquier Raid o ULTRA superior a 24h NONSTOP ya es otra historia, ahi estas horas y horas luchando contra tu mente. En IM el sufriento lo encontraras en el ultimo 20% de la carrera, cuando ya solo se resta.
Muchisimas gracias a Gonzalo Marchena y por supuesto a Jose Mercado, grandisimo profesional y referente en el sector, sin olvidar a la empresa KIETAKAM por cedernos todo el material para el rodaje, va a quedar BRUTAL!!
http://kietacam.com/
Ya hace mes y medio de #Clandestinos, esa doble distancia Ironman hizo daño, no te das cuenta hasta un dia como hoy, en el que vuelves a estar fuerte, llevaba 2 semanas sufriendo más de la cuenta en bici, quizás más por el alto nivel de mis compañeros y no tanto por un posible estado de forma bajo, después de unos 20 dias sin bici, tan solo spining, correr y nadar, llevo unas 3 semanas empezando a sumar kms, a veces entrenando por casa y a veces por BCN, entrenando con mi gran equipo WHEREISTHELIMIT?
Hoy unos 80 kms en bici de carretera muy rodadores, lloviendo y evitando por precaución subir puertos y alargar demasiado el entreno, buenisimas sensaciones, recuperando ese golpe de pedal que hacia dias que no tenia.
Muy buena grupeta de unos 7 o 8 riders del TEAM, rodando a buen ritmo y pegandonos con Josef alguna serie “rebienta piernas” tras algun camión,jeje.
Mañana más!! Esperemos que el tiempo mejore, hemos llegado empapados!!
Datos del Polar RCX5: 79KM/2:45H/132ppm/2356 cal/23% grasa
Buena semana de entrenos, cambiando un poco el chip en la manera de entrenar, falta mucho para los objetivos importantes y prefiero no entrenar planificado todavia, asi libero un poco al coach de trabajo y puede dedicarse a otros atletas.
Mi proximo dorsal será el 18 de febrero, Campeonato de Cataluña por equipos de Duatlón, una crono muy corta y altamente explosiva que junto a Thomas Rodhe, Ferran Buxeda, Julen y un servidor en el TEAM A de WHEREISTHELIMIT, intentaremos disputar contra los mejores especialistas.
Esta semana ha sido dura, todavia muy bajo de forma, despues del paron post Clandestinos, han sido 7 dias de entreno, acabando hoy con un duro entreno con el TEAM por puertos cercanos a Barcelona, un placer entrenar por aqui, y con ellos, se agradece muchisimo la buena temperatura, en casa el clima es extremo y realmente duro entrenar bajo 0.
He visto muy fuerte a Ferran Pintor, en su salsa, puerteando como a el le gusta, pero sobre todo a Josef, tiene un puntito que al resto nos falta, ya se encuentra en plena preparación para #7islands y empieza a ir muy fino..
Contento de que las sensaciones vayan mejorando, aunque es muy pronto para estar fuerte,a ver si afinamos un poco para el 18 y después a empezar con horas y kms, ya pensando en IM, que probablemente sea IRONCAT la primera cita importante del año.


























